तुझं अस्तित्व... ( कविता )

नदीच्या प्रीतीसंगमावर मी जाऊन येईन म्हणते...

तिथे तुझ्या अस्तित्वाच्या सर्व खुणांना स्पर्श करून येईन म्हणते...

नदीच्या सोनेरी वाळूवर तू कधीतरी चालला असशील...

त्याच वाळूवर तुझ्याच पाऊलखुणांवर हळूवार चालून येईन म्हणते...

तिथे असलेल्या बगीच्यात,

गुलाबी, केशरी, लाल, पांढरी, जांभळी

सर्वच रंगाची फुलं असतील

त्या प्रत्येक फुलाला हलकासा स्पर्श करून तुझ्या मऊ गालांचा स्पर्श जाणून घेईन म्हणते...

बगीच्यात असलेल्या प्रत्येक बाकड्यावर थोडा-थोडा वेळ बसून येईन म्हणते...

तिथे सर्व प्रकारची लोकं असतील

लहान मुलं, म्हातारी माणसं, जोडपी, प्रेमीयुगुलं, विक्रेते, एकटी-दुकटी माणसं...

त्या जोडप्यांकडे बघून, तो नवरा म्हणजे तू आणि ती बायको म्हणजे मी...

अशी कल्पना करून थोडा वेळ जगून घेईन म्हणते...

तिथे असलेल्या एखाद्या भिंतीला कधीतरी तुझ्या हाताचा स्पर्श झाला असेलच...

तिथल्या प्रत्येक भिंतीला हात लावून तुझा तो स्पर्श जाणून घेईन म्हणते...

तुझ्या गावात तू आत्ता राहतोस की नाही, ते माहित नाही...

पण, तुझं गाव मात्र माहित आहे...

तुझ्या गावात जाऊन, प्रत्येक चौकात, प्रत्येक रस्त्यावर, प्रत्येक गल्लीत, प्रत्येक घरात तुला शोधून काढावं म्हणते...

तू जर अजूनही तिथे राहत असशील तर तू कुठे ना कुठेतरी सापडशीलच ना...

तुझ्या गावी जाऊन तुला शोधून काढावं म्हणते...

तू सापडल्यावर, तुझ्या नजरेला नजर देण्याची हिंमत माझ्यात नाहीये रे...

तुझं घर सापडलं तर,

त्या घरात तुझी बायको असेल...

तुझ्या बायकोचा हात हातात घेऊन तुझा उबदार स्पर्श जाणून घेईन म्हणते...

तुझ्या बायकोचा हाच गुलाबी-मऊ हात तू तुझ्या हातात घेत असशील ना...

तुझ्या बायकोच्या अंतरंगात डोकावून, तिच्या मनाच्या प्रत्येक कोपऱ्यात जाऊन जिथे-जिथे तू असशील तिथे जाऊन तुझं अस्तित्व जाऊन घेईन म्हणते...

थोड्या वेळाने जर तू 

आलास माझ्यासमोर...

तर,

तुझी-माझी भांडणं विसरून,

तुझं घर विसरून,

तुझं कुटुंब विसरून,

तुझी बायको विसरून,

मला स्वतःला विसरून,

हे सर्व जग विसरून,

तुझ्या-माझ्यातल्या सर्व मर्यादा विसरून

तुझ्या घट्ट ऊबदार मिठीत येईन म्हणते...

तुला कायमचं स्वीकारण्यासाठी...

हो, 

तुझ्या घट्ट ऊबदार मिठीत येईन म्हणते...

तुला कायमचं स्वीकारण्यासाठी...

राजसा राजसा... ( गझल )

रोज न्याहाळतो, राजसा राजसा
अन् मला भाळतो, राजसा राजसा 


भेट होता कधी, भारलेल्या क्षणी
आसवे गाळतो, राजसा राजसा 


देतसे प्रेम तो, घेतसे प्रेम तो
प्रेम ते पाळतो, राजसा राजसा


तो सुगंधी कुपी, मी गुलाबी कळी
रात्र गंधाळतो, राजसा राजसा



ठाव नाही कुणा, प्रेम हे आमचे
राज सांभाळतो, राजसा राजसा 

सुखाची रात ( गझल )

हिंमतीने चालतांना, संकटावर मात होते

कष्ट केले खूप दिवसा, मग सुखाची रात होते

मी लढाई थांबवूनी, घेतसे माघार जेव्हा

देत होते पाठबळ ते, बायकोचे हात होते

जीवघेणी ही सवय मज, दुःख माझे झाकतो मी 

होतसे भूकंप रोजच, या मनाच्या आत होते

वर्ष सरले, दोस्त गेले, एकटा गावी इथे मी 

भेटती रस्त्यात जेव्हा, मास्तरांशी बात होते

टाकल्या खोडून जाती, धर्म सारे नष्ट केले

भारताला फक्त उरली, 'लोकशाही' जात होते

पुण्यकर्माचे मिळे फळ, त्यास थोडेसे उशीरा

पुण्यवंताच्या घरी मग, एक गोंडस नात होते

बंदिशी या ऐकतांना, ही 'उमा' का भान हरली ?

पोर गवयाचे सुरांना, खेळवूनी गात होते

कधीकधी... ( कविता )

एकटाच मी निजतो कधीकधी
माझाच मी उरतो कधीकधी

 
झाली सवय जीवघेण्या दुःखाची
तरीही दुःख प्राशन करतो कधीकधी



ओढ न श्रृंगाराची, न प्रेमाची राहिली
नाद पैंजणांचा जीव चाळवतो कधीकधी


या वार्धक्यात वाटते लहानगे व्हावे
बुडबुडे साबणाचे धरतो कधीकधी 


काठी जरी हातात, मन तरूण आहे
बागेत हिरव्या भटकतो कधीकधी 



पुसटशा झाल्या प्रेमळ आठवणी तिच्या
धूळ चष्म्यावरची साफ करतो कधीकधी 


अजून पडावा पाऊस, धरा व्हावी हिरवी
लाल साडीत तिलाच बघतो कधीकधी 


एकांत हा वाटतो नकोसा मला आता
नातवंडाच्या मिठीसाठी झुरतो कधीकधी 


वाढत्या वयासोबत विरल्या काही गोष्टी
वारा उगाच मन ढवळतो कधीकधी 


हे देवा, येतो आता तुझ्याजवळ मी
अताशा देवास विनवतो कधीकधी 


आले वाटते बोलावणे मला देवाचे
स्वप्नात यम अचानक दिसतो कधीकधी
 
खाऊन घेतो चणे-फुटाणे, मेवे-मिठाई
मी मलाच निरोगी समजतो कधीकधी 


सुग्रास भोजन बनवावे तिच्यासारखे
स्वयंपाकात मन रमवतो कधीकधी


दिसते मला स्वर्गात आहे मी, देवा
चित्र स्वर्गाचे सजवतो कधीकधी 


जिंकण्यापेक्षा हरणे वाटते सोपे
याच म्हातारपणाला हरवतो कधीकधी 

क्षणात इकडे, क्षणात तिकडे... ( गझल )

▪ क्षणात इकडे, क्षणात तिकडे  ( गझल ) ▪

असे कसे हे घडे कळेना, क्षणात इकडे क्षणात तिकडे

गुपित मनीचे मनी दडेना, क्षणात इकडे क्षणात तिकडे 

 

मनात बांधून ठेवला मी, सुगंध एकांत आठवांचा

अता मला याद साहवेना, क्षणात इकडे क्षणात तिकडे 

 

न एक जागी पडे... न चाले, दिशेत एकाच राहते ना

इथेच पाऊल थांबते... ना, क्षणात इकडे क्षणात तिकडे 

 

सुकामिनी नार मी फुलासम, भ्रमर दिवाना तुझ्याप्रमाणे

तरीच खुलता कळी खुलेना, क्षणात इकडे क्षणात तिकडे 

 

कधी नदीसम प्रवाह माझा, अबोल होते कधीकधी मी

विहीर मी स्तब्ध... वाहते ना, क्षणात इकडे क्षणात तिकडे 

 

अंधश्रद्धा निर्मूलन ( कविता )

 अंधश्रद्धा निर्मूलन

अरे अरे मूर्खांनो, तुम्ही

नरेंद्र दाभोळकर मारला

असा कसा विज्ञानाला

जीव तुमचा घाबरला ?

या विज्ञानयुगात आपण

घोड्याची नाल पूजतो

समारंभ, रिती-रिवाजाच्या

बेगडी जगात मनसोक्त सजतो

बुवाबाजी, तंत्र-मंत्र, गंडे-दोरे

यांमुळे होत नाही रे मूल

मरणाला कारण ठरते

अंधश्रद्धेची एकच भूल

नको नको रे माणसा

नको भिनवू अंधश्रद्धा मनात

जयजयकार विज्ञानाचा कर

नवीन तंत्रज्ञानाची मिळे साथ

नको आम्हांला जादूटोणा

आता फक्त एकच ध्यास

नाही पाळायची अंधश्रद्धा

विज्ञानाचा होऊ दे विकास

परंपरा... ( अभंग रचना )

परंपरा

••••••••

 

पाळू परंपरा

रिवाज नि रीती

सर्वांवर प्रीती

करूयात..... ॥१॥

 

सारे भारतीय

आपली संस्कृती

सांभाळू प्रकृती

कुटुंबाची..... ॥२॥

 

नेहमी साजरे

आपले उत्सव

सुख महोत्सव

आनंदाने..... ॥३॥

 

जाऊयात सर्व

काशी नि प्रयाग

नको तो वियोग

आपल्यांशी..... ॥४॥

 

पाळू परंपरा

करू दानधर्म

हेच खरे मर्म

जीवनाचे..... ॥५॥

 

जगण्याची रीत

सर्वांना सारखी

व्हावे तू पारखी

माणसाने..... ॥६॥

 

खाण्यात आपल्या

नको मांसाहार

करू शाकाहार

सदोदीत..... ॥७॥